Mowa ciała

Mowa ciała w ostatnich latach stała się niezmiernie popularnym zagadnieniem psychologicznym. Książki na temat odczytywania komunikatów niewerbalnych wydawane są w ogromnych nakładach, a publikacje w internecie zrzeszają szeroką grupę zainteresowanych tematyką osób. Nie ma się czemu dziwić, jeśli uzmysłowimy sobie, że znajomość oddziaływania komunikatów niewerbalnych może pozwolić nam zdobyć awans, znaleźć lepszą pracę, poznać drugą połowę. Rola mowy ciała w kontaktach międzyludzkich jest ogromna, gesty i mimika są postrzegane jako bardziej wiarygodne niż wypowiadane słowa. Dlaczego? Ponieważ kłamać słowem jest dużo prościej niż gestem...

Mowa ciała, czyli co?

Mowa ciała utożsamiana jest z komunikacją niewerbalną. Jednak termin ten ma węższe znaczenie. Obejmuje mimikę, gesty, ruchy ciała, postawę, ruchy gałek ocznych (także wielkość źrenicy). Według psychologów, każdy przekaz czytany jest w 60% z mowy ciała, w 30%  ze sposobu wypowiadania pewnych informacji (ton, tembr głosu) i tylko w 10% z samej wypowiadanej treści. Zatem nie liczy się to, co mówimy, ale przede wszystkim to, jak mówimy.
Często gesty oraz mimika zdradzają prawdziwe przekonania i emocje drugiej osoby. Są w stanie w kilka chwil zdyskwalifikować kłamcę. Oczywiście tylko wtedy, jeśli osoba słuchająca okaże się dobrym obserwatorem, który wie, na co zwracać uwagę, by ocenić prawdziwe intencje współrozmówcy.

Najważniejsze pierwsze kilka sekund

To właśnie mowa ciała jest odpowiedzialna w dużym stopniu za tak zwane pierwsze wrażenie. To za jej pośrednictwem oceniamy drugie osoby: zwracamy uwagę na sylwetkę, oceniając poziom pewności siebie, patrzymy na oczy, by zdiagnozować, czy dana osoba jest z nami szczera, spoglądamy na dłonie, by odkryć oznaki zdenerwowania lub zakłopotania.
Co ciekawe jednak mowa ciała, zwłaszcza obszar nazywany „ochronną strefą” każdej z osób, jest zjawiskiem typowym dla danej narodowości. Przykładowo to, co dla Duńczyka jest normalnym kontaktem, już dla Australijczyka jest naruszeniem jego intymnej strefy, zarezerwowanej tylko dla bliskich przyjaciół i wybranki/a serca. By bardziej obrazowo ukazać ten fakt: dla Duńczyka strefa intymna zaczyna się w odległości 25 cm, a dla Australijczyka – 46 cm! Ponadto większej przestrzeni osobistej potrzebują mieszkańcy wsi (nawet do 1 m) – mniejszej: mieszkańcy dobrze zaludnionych miast. 
Natrętne, choćby nieświadome naruszanie osobistej przestrzeni wiąże się z z negatywną oceną, postrzeganiem danej osoby jako zbyt nachalnej, pojawia się skrępowanie i złe samopoczucie w towarzystwie osoby naruszającej intymną strefę współrozmówcy. W konsekwencji dochodzi do unikania kontaktów z daną osobą. Mowa ciała w takim układzie może uniemożliwiać swobodne porozumienie się dwóch rozmówców, biznesmenów, współpracowników...jej dogłębne poznanie natomiast ułatwia nawet trudne kontakty menadżerskie. Wielu informacji na temat mowy ciała można się dowiedzieć z kursów internetowych, e-learning pozwala też na sprawdzenie swojej wiedzy w tym temacie.

Dorota Trzcińska-Sieracka